Jestem Karol Gałkowski — psychoterapeuta integracyjny i pedagog. Pracuję z dorosłymi, młodzieżą i parami w gabinecie w Żelechowie. Bez oceniania, bez pośpiechu i bez obietnic, których nie da się dowieźć.
Pracuję w podejściu integracyjnym — korzystam z tego, co w danej sytuacji naprawdę pomaga: elementów terapii ACT i DBT, terapii skoncentrowanej na rozwiązaniach, dialogu motywującego oraz pracy z ciałem i oddechem. Jestem też pedagogiem specjalnym, więc rozumiem szkołę od środka.
Dla części osób ważna jest duchowość — studiowałem teologię i umiem o tym rozmawiać. Nikomu tego nie narzucam i nie jest to warunkiem pracy.
Swoją pracę poddaję regularnej superwizji, bo uważam, że terapeuta bez superwizji jest terapeutą bez lustra.
Blog jest przedłużeniem gabinetu — bez porad w pięciu punktach, bez obiecywania, że będzie łatwo.
Zmęczenie, wypalenie, gniew, wstyd. O tym, co się dzieje, kiedy uczucia nie mają wyjścia przez słowa — i jak wracają przez ciało.
Pary, rodzice i dzieci, dorosłe dzieci swoich rodziców. Co robimy z ciszą, którą odziedziczyliśmy, i jak się z niej wychodzi.
Kryzys, który nie ma nazwy. Wiara jako zasób i jako ciężar. Pytania, które zwykle zadaje się dopiero w gabinecie.
Dwa tygodnie morza, a w poniedziałek rano jest ciężej niż przed wyjazdem. To nie znaczy, że nie umiesz odpoczywać. To znaczy, że wakacje powiedziały Ci prawdę.
Nikt nie ogłasza wrześniowych postanowień, a jednak wszyscy je mamy. Felieton o kalendarzu, który nosimy w ciele.
Nie musisz być specjalistą, żeby pomóc. Musisz umieć zostać, zapytać wprost i nie odejść, kiedy usłyszysz odpowiedź.
Najprostsza droga to telefon. Jeśli nie odbieram, jestem na sesji — oddzwaniam tego samego dnia.
Spotkania wyłącznie po uprzednim ustaleniu terminu telefonicznie. Sesja trwa 50 minut, terapia par — 75 minut.
Dorośli, młodzież (od 13 lat, po rozmowie z rodzicami), pary. Także osoby w kryzysie i bliscy osób w kryzysie.
