Teksty o emocjach, relacjach i o tym, co dzieje się w gabinecie. Bez porad w pięciu punktach. Wszystkie historie z gabinetu są kompozytami — zmyślonymi opowieściami zbudowanymi z wielu doświadczeń.
Dwa tygodnie morza, a w poniedziałek rano jest ciężej niż przed wyjazdem. To nie znaczy, że nie umiesz odpoczywać. To znaczy, że wakacje powiedziały Ci prawdę.
Nikt nie ogłasza wrześniowych postanowień, a jednak wszyscy je mamy. Felieton o kalendarzu, który nosimy w ciele.
Nie musisz być specjalistą, żeby pomóc. Musisz umieć zostać, zapytać wprost i nie odejść, kiedy usłyszysz odpowiedź.
Trzy różne rzeczy brzmią identycznie: „nie chcę”, „boję się” i „nie mogę”. Od tego, którą usłyszysz, zależy wszystko, co zrobisz dalej.
Dziecko pyta, czy w szkole będzie musiało siedzieć cicho. Rodzic nie śpi od tygodnia. Bardzo często to nie dziecko potrzebuje uspokojenia.
Pisze do modelu o trzeciej nad ranem, bo nikomu innemu nie chce zawracać głowy. I dostaje odpowiedź. To coś warte — i nie jest tym samym.
Nie krzyczał, nie pił, nie odszedł. Po prostu nie mówił. Dorosły syn takiego ojca często nie ma na co się skarżyć — i właśnie dlatego jest mu tak trudno.
Najdroższa terapia to ta, którą odkłada się przez siedem lat, żeby w końcu zacząć w najgorszym możliwym momencie. Rozmowa o pieniądzach bez owijania.
Dla kogoś z zewnątrz był po prostu trudnym człowiekiem. W gabinecie uczymy się patrzeć inaczej — uczymy się widzieć pancerz.
Tego pojęcia nie da się posadzić na fotelu. Nie poda ręki, nie spuści wzroku, nie zamilknie w połowie zdania.
Nie znalazłem wpisu spełniającego te kryteria. Spróbuj innego słowa albo wybierz „Wszystkie”.
